Το κλάμα στην πόρτα, τα χεράκια που δεν σας αφήνουν, η αναστάτωση όταν μπαίνει στο σπίτι ένα καινούργιο πρόσωπο. Το άγχος αποχωρισμού δυσκολεύει κάθε γονιό, όμως είναι ένα από τα πιο φυσιολογικά στάδια της ανάπτυξης. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής το περιγράφει ως απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά και όμορφο σημάδι ουσιαστικού δεσμού.

Γιατί συμβαίνει

Κάποια στιγμή μέσα στον πρώτο χρόνο το μωρό ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι και τα πράγματα συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν δεν τα βλέπει. Τον χρόνο όμως δεν τον καταλαβαίνει ακόμη: ζει στο τώρα. Κάθε φορά που φεύγετε από το βλέμμα του, δεν ξέρει ότι θα γυρίσετε σε λίγο.

Πότε εμφανίζεται και πότε περνά

Οι παιδιατρικές πηγές δίνουν εύρος, όχι μία ηλικία. Σε ορισμένα μωρά φαίνεται ήδη από τους 4 με 5 μήνες, συχνότερα γύρω στους 7 με 9 μήνες. Συνήθως κορυφώνεται ανάμεσα στους 10 και τους 18 μήνες και υποχωρεί στο δεύτερο μισό του δεύτερου χρόνου. Το βρετανικό NHS το θεωρεί συνηθισμένο από τους 6 μήνες ως τα 3 χρόνια, και σπάνια επιμένει καθημερινά μετά την προσχολική ηλικία.

Είναι πιο έντονο όταν το παιδί είναι κουρασμένο, πεινασμένο ή άρρωστο. Και κάτι καθησυχαστικό: τα δάκρυα συνήθως σταματούν λίγα λεπτά αφού φύγετε.

Τι βοηθά στην πράξη

  • Ένα σύντομο τελετουργικό αποχαιρετισμού. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, μια φράση που λέτε πάντα, την ίδια ώρα κάθε μέρα. Ο παρατεταμένος αποχαιρετισμός παρατείνει και το άγχος.
  • Ποτέ κρυφά. Ένα παιδί που ανακαλύπτει ότι εξαφανιστήκατε μπορεί να ανησυχεί ότι θα φύγετε ξανά οποιαδήποτε στιγμή. Πείτε αντίο, ακόμη κι αν διαμαρτυρηθεί.
  • Ήρεμη, σίγουρη στάση. Τα μωρά πιάνουν την ένταση των μεγάλων. Ένα χαμόγελο και μια σταθερή φωνή λένε «όλα είναι εντάξει» καλύτερα από κάθε εξήγηση.
  • Μην ξαναγυρίσετε. Μια «επίσκεψη» λίγο μετά την αναχώρηση ξεκινά τον κύκλο από την αρχή.
  • Πείτε πότε θα γυρίσετε, με τα δικά του μέτρα. «Μετά τον μεσημεριανό ύπνο», όχι «στις τρεις». Και γυρίστε όταν το είπατε.
  • Ένα οικείο αντικείμενο. Η αγαπημένη κουβέρτα, ένα παιχνίδι ή ένα μπλουζάκι σας με τη μυρωδιά σας.
  • Μικροί αποχωρισμοί για εξάσκηση. Ξεκινήστε με λίγη ώρα, με ένα γνώριμο πρόσωπο, και μεγαλώστε τη σταδιακά. Ακόμη και το «κού-κου» είναι εξάσκηση: δείχνει στο μωρό ότι πάντα επιστρέφετε.

Όταν ξεκινά μια νέα nanny

Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν και εδώ. Οι πρώτες ώρες με εσάς στο σπίτι, έπειτα σύντομα διαστήματα που το παιδί περνά μόνο με τη nanny και μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα, το ίδιο τελετουργικό αποχαιρετισμού κάθε πρωί και το αγαπημένο αντικείμενο κοντά του. Η Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής των ΗΠΑ αναφέρει ρητά ότι η φροντίδα από αξιόπιστα πρόσωπα βοηθά το μωρό να προσαρμοστεί στην απουσία των γονιών. Ένας σταθερός άνθρωπος, που έρχεται κάθε μέρα και κρατά την ίδια ρουτίνα, κάνει τη μετάβαση πολύ πιο εύκολη.

Πότε να μιλήσετε με τον παιδίατρο

Κάποιο άγχος αποχωρισμού έχουν σχεδόν όλα τα παιδιά. Συζητήστε το με τον παιδίατρο αν η αναστάτωση είναι πολύ πιο έντονη από ό,τι περιμένει κανείς για την ηλικία, αν κρατά εβδομάδες χωρίς βελτίωση, αν επηρεάζει τον ύπνο και την καθημερινότητα, ή αν παραμένει έντονο μετά τα 2 χρόνια.

Πηγές

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή του παιδιάτρου σας.